zig

Kontekst

Zaczęło się od potrzeby: przelotka powiadomień z n8n na Coolify do ntfy¹. Problem - nie umiałem sensownie zapisać workflow n8n do gita (i nie chciało mi się poświęcać na to więcej czasu), więc zamiast dalej z tym walczyć, napisałem to sam, od zera, w Zigu².

I tak powstał ntfy.zig - mały relay: przyjmuje webhooki (póki co Coolify i GitHub Actions/Deployments), przerabia je na tytuł/wiadomość/priorytet i forwarduje do ntfy.

Relację z vibe-codingiem na przestrzeni miesięcy można streścić do typowej adnotacji pod klientem llm, “korzystaj, ale sprawdzaj” - stąd też fajnie było wykorzystać doświadczenie testerskie i zrobić stress testy Locustem.

Setup

Jeden katalog stress/ w repo: fake endpoint ntfy symulujący opóźnienia/fail rate/timeouty, Locust mieszający ruch z obu kanałów webhooków (Coolify + GitHub, z celowo złym podpisem HMAC - sekretem, którym GitHub podpisuje payload webhooka, żeby odbiorca mógł zweryfikować, że request faktycznie pochodzi od niego - do testowania odrzucenia 401) i skrypt spinający całość, wszystko w jednym środowisku uv na free-threaded Pythonie 3.14t. Pełne techniczne detale, w tym dlaczego free-threaded akurat tu ma sens, są w PR #14.

Pierwszy przebieg - coś jest nie tak

Przy 20 użytkownikach wszystko ładnie: mediana 5-6ms. Podbiłem do 300 użytkowników żeby znaleźć sufit i dostałem:

OSError(49, "Can't assign requested address")

Oho, problemy. OSError 49 to wyczerpanie puli efemerycznych portów - i to zanim CPU zdążyło coś poczuć.

Przyczyna i fix

Powód: każdy pojedynczy forward do ntfy tworzył nowego klienta HTTP od zera i od razu go zamykał. Czyli nowe połączenie TCP (a dla https - nowy handshake TLS) na każdy webhook. Zero connection poolingu³ - stąd tak szybkie wyczerpanie portów.

Fix: jeden http.Client budowany raz przy starcie i współdzielony między wszystkimi requestami⁴, zamiast tworzenia nowego na każdy forward. Połączenia TCP zaczynają się zatem reużywać, a nie mnożyć w nieskończoność.

Weryfikacja

150 użytkowników, ~550 req/s. lsof na procesie ntfy.zig pokazał 11 stałych połączeń do fake ntfy zamiast jednego nowego na request. Zero błędów wyczerpania portów.

Wniosek

Stress test nie musiał być wyszukany, żeby złapać realny bug - wystarczyło podbić liczbę użytkowników wystarczająco wysoko, żeby zderzyć się z limitem portów zamiast z limitem CPU. Dziwny to zresztą świat, w którym można napisać i przetestować pod obciążeniem aplikację w języku, którego się w ogóle nie zna⁵.

Przy okazji: cała aplikacja w spoczynku zajmuje około 2MB RAM-u - więc obok tego, że działa poprawnie, jest też całkiem sympatyczna dla zasobów.